แรมหนึ่งค่ำ เดือนแปด พุทธศักราชสองพันห้าร้อยห้าสิบเอ็ด
เสียงแห่งโมงยามก้องกังวานไม่หยุดยั้ง
เวลาเริ่มนับถอยหลัง
อีกไม่นาน ..
...
สังสารวัฏ .. หมุนวนเวียน .. ไม่จบสิ้น
หลังการดับสูญ คือการก่อกำเนิด
หลังการก่อกำเนิด ย่อมต้องดับสูญ
เกิด .. แก่ .. เจ็บ .. ตาย ..
ข้าฯได้ยิน .. เสียงหัวเราะจากมารดา .. ยามชีวิตอุบัติขึ้น
และเสียงร่ำไห้จากบุตรธิดา .. ยามผู้ชราจากไป
ข้าฯได้เห็น .. รอยยิ้มพรายบนใบหน้าชายหนุ่ม .. ยามรักสุขสม
และคราบน้ำตาบนพวงแก้มหญิงสาว .. ยามรักขมไหม้
ได้ลาภ .. เสื่อมลาภ ..
ได้ยศ .. เสื่อมยศ ..
สรรเสริญ .. นินทา ..
สุข .. ทุกข์ ..
ชีวิต .. ก็เพียงเท่านี้ฤา ..
โอ ..
...
ไร้เมตตา .. ฟ้าพิฆาต
ไร้คุณธรรม .. ดินลงฑัณฑ์
ความเป็นธรรมอยู่แห่งหนใด ..
เพียงเพราะฉลาดกว่าจึงมีสิทธิ์กอบโกย .. เช่นนั้นฤา
เพียงเพราะอุบัติขึ้นในมดลูกที่ถูกต้องจึงมีสิทธิ์ได้รับมรดกมากมาย .. เช่นนั้นฤา
เพียงเพราะร่ำรวยกว่าจึงมิต้องใส่ใจผู้ยากไร้ .. เช่นนั้นฤา
พอ .. แล้วหรือยัง
พอ .. กันที
พอ ..
...
เวลาเริ่มนับถอยหลัง
อีกไม่นาน ..
ข้าฯ .. คงต้องไป
แต่กว่าจะถึงวันนั้น ..
จะขอใช้วันเวลา .. แต่ละนาที .. ที่ยังหลงเหลืออยู่
ค่อยๆมอบคืน .. ให้กับโลก .. ผู้คน .. ทีละน้อย .. ละน้อย
คล้อยเคลื่อนไปในกระแสธารแห่งเมตตา .. รินหลั่ง .. จากใจสู่ใจ
เลื่อนไหลไปในม่านฝนแห่งกรุณา .. พร่างพรายสู่ผู้ด้อย .. ผู้ไร้สิ้น .. ซึ่งหวังและพลังใจ
ทางสายนี้ .. ยาวไกล .. เหนื่อยหนัก
เจ้า .. จะเดินไปกับข้าฯไหม
จะไปไหม ..
...
#1 By tiew@fine on 2008-07-18 22:49