ชุบเลี้ยงทหารพันวัน .. เพื่อเผชิญสงครามหนึ่งครั้ง
ฝึกฝนกายใจหมื่นชั่วยาม .. เพื่อเผชิญวิกฤตหนึ่งครา
...
ทุกวิกฤตล้วนมีสัญญาณบอกเหตุ .. หากเพียงแค่เราไม่เพิกเฉยต่อมัน
ก่อนลมฝนโหมกระหน่ำ บรรยากาศมัก .. เงียบงัน .. เป็นพิเศษ
ยามวิกฤตประดัง .. เสมือนฟ้าถล่มดินทลาย .. นภากาศสั่นสะเทือน
จิตวิญญาณราวถูกฉีกกระชากด้วยมือที่มองไม่เห็น ..
เพียงประคองตัวให้ผ่านพ้น .. ยังยากเย็นแสนเข็ญ
อย่าว่าแต่จะหาญนำพาผู้อื่นไปด้วยเลย ..
ชีวิต .. คล้ายเปราะบางเป็นพิเศษในยามนั้น
และในความเปราะบางนั้น .. เพียงเอื้อมมือก็อาจสัมผัสถึงความเป็นหนึ่งเดียวกับเอกภพได้
...
สติ .. ประดุจเกราะกำบังตนให้พ้นวาตภัย
ปัญญาญาณ .. ราวเข็มทิศ .. ชี้นำสู่ปลายฟ้าไกล
แต่กำลังใจ .. จากเธอ .. คือพลังที่ทำให้ยังคงก้าวต่อไปได้ ..
แม้ในยามที่ .. กล้ามเนื้อทุกมัด .. ประสาททุกขุม .. ชะงักงันลงแล้ว
...
ยามนี้ .. แม้ฟ้ายังคงไร้แสง .. หากฉันรู้ ..
เหนือม่านพายุมืดครึ้มเยียบเย็น .. ดารายังคงงดงาม ..
ทอประกาย .. วิบไหว .. ในใจ ..
ฉันจะก้าวไป ..
ก้าว .. ต่อ .. ไป ..
เพราะฉันมั่นใจ ..
ฟ้าหลังฝน .. จันทรายิ่งกระจ่างกว่าเดิม .. ทุกครา
...
เดินไปด้วยกัน
มันอยู่กับตัวเราไม่นาน เพราะเราก็ต้องให้คนอื่นด้วยใช่ไหมคะ 
#1 By ..bAyBiE.. on 2008-07-17 18:22