จากนี้ไป .. คือ .. ทรงจำ
posted on 14 Jul 2008 23:19 by mindpower in Mind
คมมีดโกนปาดผ่านศีรษะชายในชุดขาวอย่างคล่องแคล่ว
พร้อมกับเกศาที่ปลิดปลง คือห่วงอาวรณ์ทางโลกที่ค่อยเลือนลางลงทีละน้อย
... หมดสิ้น
... หมดสิ้น
หมดสิ้น?
...
แว่วเสียงร่ำร้องแผ่วเบาจากเบื้องลึกของโสตประสาท
พี่ชายจ๋า .. อย่าไปเลย ...
อย่าไป ..ได้โปรด .. อย่าทิ้งน้องไป ...
จิตกระตุก .. วูบไหว ...
ดวงตาคู่นั้น .. ประกายเว้าวอน .. โหยหา ..
หยาดน้ำใสเอ่อคลอ .. เพชรน้ำงามในใจพี่ ...
...
เสียงสวดกระหึ่ม .. ฆ้อนใหญ่ฟาดลงที่กลางจิต ...
เกศา .. โลมา .. นะขา .. ทันตา .. ตะโจ ...
มายา .. มายา ...
มีพบ .. มีพราก .. พบ .. พราก .. สุข .. ทุกข์ ...
จากเป็น .. หรือจากตาย .. แท้จริงต่างกันที่ใด
แม้รักเพียงใด .. สักวัน .. คงต้องอำลา .. ก้าวไป .. เพียงลำพัง
รัก .. ดูแล .. คนที่ยังอยู่กับน้อง .. ให้ดี
พ่อ .. แม่ .. พี่น้อง .. ผองเพื่อน ...
ยังอยู่ .. อีกนานเท่าใด ...
ถนอมคืนวันเวลาดีๆ .. ไว้ถวิลหาในคืนเหน็บหนาว .. ของชีวิต
ให้สมกับที่ .. ห่วงเจ้า .. ห่วงเหลือเกิน
...
วาง .. วาง .. ว่างเปล่า ...
ไร้น้อง .. ไร้พี่ .. ไร้เขา .. ไร้เรา ...
วาง .. วาง .. เสียที
เบาสบาย .. เบาเหลือเกิน ...
สะอาด .. สว่าง .. สงบ ...
นิ่ง .. นิ่ง ...
จากนี้ไป .. คือ .. ทรงจำ ...
ทรงจำ ...
จำ ...
...
#1 By ใจสัมผัส on 2008-07-14 23:24